CHOROBA DWUBIEGUNOWA

Jak zachowuje się osoba w chorobie dwubiegunowej?

Najważniejsze zdanie na początek: To nie jest „zmienność nastroju”, to życie w skrajnych stanach, bez bezpiecznego środka.

1. Stan „górny” (mania / hipomania)

Z zewnątrz może wyglądać to tak: nadmiar energii, pomysłów, słów, poczucie misji, wyjątkowości, mówienie szybko, intensywnie, trudność w zatrzymaniu się, spaniu, jedzeniu, czasem ryzykowne decyzje.

Co czujesz w środku: ulga: „w końcu żyję”, ucieczka od bólu, pustki, wstydu, ciało jest na sztucznym dopalaniu. To NIE jest prawdziwa siła. To przeciążenie układu nerwowego, który nie umie po prostu być.

2. Stan „dolny” (depresyjny)

Z zewnątrz: wycofanie, brak energii, poczucie bezsensu, obwinianie się, czasem myśli rezygnacyjne.

Co dzieje się w Tobie od środka: totalne zmęczenie życiem, poczucie: „jestem za dużo / za mało jednocześnie”, wstyd po stanie „górnym”. Tu ciało robi jedyne, co umie: odcina dopływ energii, żeby nie umrzeć z przeciążenia.

3. Co jest POMIĘDZY (i czego najbardziej brakuje)

Osoby z CHAD nie mają dostępu do „środka”: zwykłego spokoju, stabilności, bycia „wystarczającym”.

W systemie często: nie było bezpiecznego, spokojnego dorosłego, były skrajności: chaos–kontrola, euforia–depresja, obecność–znikanie. Ciało nauczyło się: „Albo wszystko, albo nic.”

Jak można takiej osobie pomóc (systemowo i relacyjnie):

– stałość (ton, obecność, rytm),

– zgoda na zwyczajność, komunikaty bez skrajności.

Zdania wspierające: „Jestem tu.” „Nie musisz być inny/a.” „Nie musisz nic udowadniać.” „Wystarczy, że jesteś.”

To osoby, które potrzebują bezpiecznej ramy, a nie stymulacji.

Ćwiczenie systemowe na kartkach, które możesz zrobić sam w domu. Przygotowanie: 4 kartki A4, marker.

Napisz: na pierwszej kartce dużymi literami „Moja siła od sprawców”, na drugiej kartce „Moja lojalność do ofiar”, na trzeciej kartce „Moje prawdziwe miejsce”

Krok 1 – ustawienie

Ułóż kartki intuicyjnie na podłodze, 1 m odległości od siebie

Krok 2 – wejście w bieguny

Stań kolejno na pierwszej kartce: Moja siła od sprawców i zapytaj w ciszy: „Co mi dajesz?”, sprawdź co tam czujesz, jak twoje ciało się zachowuje, oddychaj głęboko i pozwalają temu przepływać przez ciało, puszczaj to co nie twoje.

Stań na drugiej kartce „Moja lojalność do ofiar”, zadaj tutaj pytanie „Przed czym mnie chronisz?” Nie analizuj. Czuj. niech płynie energia

Krok 3 – Twoje prawdziwe miejsce

Przejdź na kartkę MOJE PRAWDZIWE MIEJSCE powiedz (na głos lub w myślach): „Widzę was oboje. Nie musicie walczyć o mnie. Już nie muszę żyć w skrajnościach.” Zdanie kończące: „To jest moje życie, Jedno, Wystarczające, nie muszę już wybierać między Wami” . Zatrzymaj się chwilę. Oddychaj głęboko, tak długo jak tego potrzebujesz.

Afirmacja:  To bardzo ważne: afirmacje nie powinny pompować „góry”

Polecam takie: „Mogę być spokojna i bezpieczna.” „Nie muszę być skrajna, żeby istnieć.” „Mam prawo do zwyczajnego życia.” „Jestem wystarczająca, nawet gdy nic się nie dzieje.” „Moje tempo jest wystarczające.”

Wybieraj jedną dziennie. 

Co jest kluczem uzdrowienia (systemowo)? Nie „kontrola objawów”, tylko: bezpieczny środek, zgoda na bycie „nieekstremalnym”, zajęcie jednego miejsca w systemie.

To często praca: z relacją z matką i ojcem, z historią prenatalną, z wykluczeniami w rodzie (szczególnie, zabójstwa, samobójstwa, choroby psychiczne). Jeżeli potrzebujesz pomocy w obejrzeniu swojego konkretnego problemu, zapraszam do mnie na indywidualną sesję online lub stacjonarnie w Poznaniu oraz grupowe warsztaty Ustawień Systemowych.

Link sesja: www.wzgodziezesoba.com, gdzie możesz się zapisać, lub napisz do mnie wiadomość, jeżeli masz pytania: sgsta@wzgodziezesoba.com.

Pozdrawiam Agata